Gekoppeld geheugen

Wat een stress! 
Ik hoefde alleen gas te geven.
De auto schakelde zelf.

Maar dat was nu juist het probleem.
Ik hoefde niets te doen. Ik moest vertrouwen op iets waar ik geen controle over had.

Bij de eerste bocht reikt mijn rechterhand naar de versnellingspook terwijl mijn linkervoet in het luchtledige de koppeling zoekt.
Voor de zekerheid tik ik even de rem aan.

Een oud patroon leer je niet zo snel af, houd ik mezelf voor terwijl ik op een knop druk om de motor af te zetten.
De sleutel zit gewoon in mijn zak.

Het geheugen van mijn lichaam leidt een ander leven.

Terwijl ik uitstap, realiseer ik me dat ik ook tijdens het spreken steeds probeerde zelf te schakelen om haperingen voor te zijn. 

Het lichaam leeft nog volgens oude instructies.

Nu is de fysieke koppeling verdwenen, maar mijn lichaam weet dat nog niet.

Misschien is verandering niet leren wat je moet doen.
Misschien is het loslaten van wat ooit nodig was.

Het werkte allang. Ik moest alleen stoppen met ingrijpen.

Mijn voet zal nog wel een tijdje zoeken.