Waar zijn de oude krijgers

De vechters die zijn opgegroeid met het idee dat spreken maakbaar is als het hapert.
De generatie die de jaren zestig en zeventig bewust meemaakte, toen vele taboes werden doorbroken – ook het taboe op stotteren.

Stotteren kreeg positieve aandacht in de media.
Er werd serieus gesproken over dat wonderlijke fenomeen.
De groepsstottertherapie werd geboren. 

Daar ontstond een wij-gevoel, en dat gaf steun.
Want stotteren is niet voor watjes.

Het kost niet alleen fysieke inspanning.
Het vraagt ook emotionele veerkracht, moed en doorzettingsvermogen om de misvattingen het hoofd te bieden.

Acceptatie stond hoog in het vaandel maar ondertussen moest je wel ten strijde.
In je glazen harnas op een strompelend paard.
De stotter moest overwonnen worden met inadequate wapens.

Nu, zoveel jaren later, ligt het Edinburgh-masker in de vitrine.
Naast het ivoren vorkje dat de zwakke tong heeft moeten ondersteunen.
Ergens in het rariteitenkabinet van de geschiedenis.

Hoe is het je vergaan, 55-plusser?

Ben je uitgestreden? 
Ben je wijzer geworden?
Stotter je nog?

Of heb je je onttrokken aan de ratrace maar wil je, als veteraan, de jongere generatie wijzen op het feit dat stotteren op zich geen gebrek is, maar een symptoom van een bepaalde mindset.

Ik wel.

Imperfectie is geen teken van zwakte, maar juist de weg naar moed, betrokkenheid en betekenisvolle verbindingen met anderen.

Mens-zijn
Zonder oude overerfde lading.