Vriendschap sluiten met het monster

“Volgens mijn moeder begon ik te stotteren, toen ik vier was. Ze geloofde dat het kwam omdat ik van een grote hond was geschrokken. Volgens mij is dit onzin. Ik hield van honden. Ik heb nooit gestotterd als ik met een hond praat. Met mensen was dat anders. Of ik nu sprak met goede vrienden, met mijn familie of met een totale vreemdeling, het monster was er altijd en greep me elke keer als ik probeerde te spreken. Ik herinner me mijn spraak als een voortdurende strijd die al mijn energie opslokte. En als ik in welke situatie dan ook vloeiender was, sloeg mijn geheugen die momenten niet op. “

De vertaling van “Vriendschap sluiten met mijn monster…”, van Anna Margolina is te lezen onder ‘Informatiebronnen’.