Op weg naar herstel (deel 5)

De reden waarom we niet succesvol zijn geweest in het aanpakken van stotteren sinds spraakpathologie voor het eerst werd geïntroduceerd als een vakgebied in de twintiger jaren van de vorige eeuw, is dat voor die tijd … naar mijn mening en naar de mening van een groeiend aantal anderen … stotteren verkeerd werd gekarakteriseerd. We hebben het verkeerde paradigma gebruikt. We hebben het verkeerde probleem opgelost.

Het is net als de man die op een avond naar huis loopt en een kerel op zijn knieën ziet kruipen onder een straatlantaarn, duidelijk op zoek naar iets.

“Hé vriend, heb je hulp nodig?”
“Jazeker,” zegt de man. “Ik ben mijn autosleutels kwijt.”
“Nou, zal ik je helpen?”, vraagt de voorbijganger. En de komende vijf minuten kruipen ze allebei onder het licht van de lantaarn, op zoek naar de sleutels.
“Oh nee,” zegt de man. “Ik ben ze daar kwijtgeraakt”, en wijst naar een stuk grasveld buiten het bereik van het licht.
“Nou, in hemelsnaam”, zegt de voorbijganger gefrustreerd. “Waarom zoek je hier?”
“Het licht is hier beter”, zegt de man.

Hoofdstuk 5 van Redefining Stuttering is te downloaden onder ‘Informatiebronnen’.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Na het plaatsen van een reactie moet deze eerst worden goedgekeurd voordat deze verschijnt.

Er zijn nog geen berichten achtergelaten, wees de eerste.