Het draait allemaal om commitment

“Zoals elke PDS die wanhopig-vloeiend-wil-spreken verwachtte ik snelle resultaten. Ik kwam er al snel achter dat het reconditioneren van iemands spraak tijd kost. Wij, als PDS, kunnen niet zomaar verwachten dat het stotteren, dat zo natuurlijk voor ons is en waar we zo bekend mee zijn, gewoon zal overgaan door simpel hier een verlengingstechniek te oefenen of daar een zachte aanzet toe te passen.

In eerste instantie verwachtte ik een snelle verandering, maar ik zag niet de resultaten die ik zo wenste. Ik hield mezelf voor de gek. Ik ging uit van mijn verwachtingen en niet van mijn intenties. Ik verwachtte snel succes en toen het niet kwam, was ik zeer teleurgesteld.

In plaats daarvan, zoals John Harrison zou zeggen, sta toe dat jouw intenties je leiden, niet je verwachtingen, want dan stel je jezelf niet teleur; houd jouw doelen duidelijk voor ogen en jouw motivatie levend. Ik begin dit nu meer te doen en ik vind meer vrede in mezelf en met de wereld om me heen. Ik ben eindelijk in het reine gekomen met het feit dat stotteren een deel van mij is. Het is wat mij tot Christine heeft gemaakt, en het is uiteindelijk een levensstijl waarmee ik moet werken.”
(Christine Dits, Redefining Stuttering)

Het is ook wat mij tot Dora heeft gemaakt. Als kind ging het spreken niet soepel, ik deed iets verkeerd, ging er meer op letten, ging het controleren, en daardoor was de verbinding in mijn brein gemaakt dat spreken moeilijk was en moeite kostte.

Deze verbinding speelde me jarenlang parten; op school, bij een leesbeurt. Dan kwam er onmiddellijk dat seintje: spreken is moeilijk! In een winkel, weer dat seintje: spreken is moeilijk! Mezelf voorstellen, iemand bellen: spreken is moeilijk!
Het betekende dat je er veel moeite voor moest doen, want spreken is moeilijk, toch?

Met als gevolg dat ik me vooral ging inspannen om er een woord uit te persen; een fysieke krachtsinspanning, waardoor er geen lucht vrij door mijn keel kon stromen.
Spreken wordt dan inderdaad moeilijk, bijna onmogelijk.

Uiteindelijk ben ik mij meer gaan verdiepen in alle aspecten die een rol spelen bij het hoe en waarom ik stotter. Door die inzichten kan ik mijn conclusies daaraan verbinden en deze bieden mij een opening om te begrijpen hoe ik meer ontspannen kan spreken.

Door de koers te gaan verleggen ontstaat er een andere intentie: niet het vloeiend willen spreken als het ultieme doel (de instinker waar ik jarenlang mee worstelde), maar een switch te maken. Plezier in het leven te hebben en het plezier om te kunnen spreken.

En dan maakt het niet uit of je wel of niet vloeiend spreekt, waar het om gaat is om te kunnen zeggen wat je wil, je door niets te laten weerhouden en het leuk vinden om te spreken.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Na het plaatsen van een reactie moet deze eerst worden goedgekeurd voordat deze verschijnt.

Er zijn nog geen berichten achtergelaten, wees de eerste.