Denken, Durven, Doen

“Ik denk dus ik ben”, aldus de filosoof René Descartes.

Alles begint met denken. Als je iets wilt zeggen denk je erover na en begin je spontaan je gedachten uit te spreken. Spreken, het vervoermiddel van je gedachten. Daardoor kun je communiceren, je mening geven, een vraag stellen, iets grappigs vertellen, noem maar op.

Iemand die stottert denkt niet alleen na over wat hij/zij wil zeggen, maar vooral hoe.

Als tiener kwam ik regelmatig bij een vriendinnetje over de vloer. Op een dag vroeg haar kleine zusje van acht of ik ook stotterde als ik dacht. Ik herinner me nog goed wat ik antwoordde: “Nee, natuurlijk stotter ik dan niet”.
Nu denk ik: Is dat wel zo? Stotter ik ook in mijn dromen? Ervaar ik mezelf als iemand die stottert?
Maakt stotteren deel uit van mijn identiteit?
Waarom wil ik zo graag niet stotteren?
Kan ik uberhaupt ‘gewoon’ spreken bij anderen, zoals ik ook gewoon kan spreken als ik alleen ben. Zonder daarbij na te denken.
Denk ik teveel aan woorden of wat iemand van mij vindt?
Als ik niet nadenk en spontaan een oneliner er uit gooi, denk ik niet aan hoe ik iets zeg. Het kan dus wel!

Is het een kwestie van Durven? Mezelf te laten horen, te laten zien wie ik ben, wat ik wil zeggen?
Mijn verantwoordelijkheid nemen.
Of is het een kwestie van Doen. Meer doen dan ik eigenlijk zou willen? Meer trainen, meer praten?
Grotere stappen zetten? Uit mijn zgn. comfortzone stappen?

Het zijn al deze vragen die mij triggeren om antwoorden te vinden en te ontdekken hoe ik het beste om kan gaan met mijn manier van spreken. Door het vanuit verschillende invalshoeken te bekijken, wil ik daar achter zien te komen.